Koerdische Studenten Vereniging Nederland

sept. '09
Ruim één jaar geleden leerde ik een van mijn beste vrienden kennen en sindsdien neem ik voorzichtige stappen in de Koerdische cultuur. Nog steeds is deze cultuur vrijwel onbekend voor mij, want ik kan nog veel stappen maken. Dit besefte ik maar weer bij het openingsfeest voor het nieuwe studiejaar van KSVN, mijn studentenvereniging. Bij dit feest maakte ik een grote stap, nee, ee grote sprong, want ik ging voor het eerst Koerdisch dansen.

Een liveoptreden van Kawa Mawmi zorgde voor veel gezelligheid en ritme bij iedereen. Bij mij bleef het bij gezelligheid, totdat ik aan iemand vroeg: „Eh, Koerdisch dansen ... Hoe gaat dat eigenlijk?” Meteen werd ik meegetrokken naar de dansvloer en werd ik onderdeel van een lange, dansende rij van Koerden. Ik had moeite om van de dansvloer af te komen: met elkaars handen in elkaar gevouwen en de lichamen dicht naast elkaar, begon Kawa Mawmi langzaam ook voor ritme bij mij te zorgen.

Als ik ging dansen zoals ik normaal doe, dan zou ik vreemde blikken op mij afgeworpen krijgen door mijn - blijkbaar - bizarre dansstijl. Nu bewoog ik alleen mijn benen en schouders en bleef ik bescheiden in mijn bewegingen. Tegelijkertijd kon ik van dit bescheiden bewegen intens genieten. Onderweg naar het station moest ik haasten. Tijdens mijn sprint verlangden mijn oren naar Koerdische muziek. Mijn benen wilden bijna stoppen met rennen en met hetzelfde ritme van eerder die avond gaan bewegen, mij daarbij de laatste trein laten missen! Gelukkig kon ik ze dwingen om door te rennen. Wèl wist ik zeker dat mijn cd-collectie en mijn MP3-speler spoedig deze muziek zouden hebben.