Opnieuw won het Koerdische het van het Nederlandse in me; ik kwam te laat aan. Na een paar terecht fronzende wenkbrauwen en nadat ik iedereen een kennismakings- slash excuseshand had gegeven, was het me vergeven en konden we aftrappen met ons weekendje Brussel.
Buddycheck! Heeft iedereen zijn buddy bij zich? Mooi. Gaan we door.*
Shoppennn!
En we begonnen ook meteen met een uiterst zinvolle activiteit: shoppen. Natuurlijk deden we dat in alle winkels die we in Nederland ook gewoon hebben! Want ja, waarvoor reis je anders af naar Brussel?
En opvallend genoeg waren het dit keer juist de heren die het ons benauwd deden krijgen in de te kleine zogenaamde oh-mijn god-er-staat-'sale!'winkels en ons op bankjes -bedoeld om schoenen te passen- de filosofische vraag deden stellen: wie ben ik, waar ga ik heen?
Goed, daarna was het tijd om in te checken en onze kamers op te zoeken. Ik had zelf de onbetwistbare eer een nacht te delen met verhalenschrijver en student Journalistiek Joshua en oud-voorzitter en Farmaciestudent Diari. Dat leidde overigens opnieuw tot filosofische discussies, dus met de activiteit van onze hersenen van dat weekend zat het wel goed.
Onze vriend Joshua en twee andere reisgenoten waren trouwens net zo Koerdisch als een zeevis**.
Ik denk daarom dan ook dat het een compliment is naar de Koerdische gastvrijheid en de positiviteit die KSVN uitstraalt dat deze drie het leuk vonden om mee te gaan. Op geen enkel moment hebben wij problemen ervaren mét hun niet-Koerdische achtergrond, integendeel. Misschien een tegenboodschap voor zij die niet in multiculturaliteit en integratie geloven. Bij deze tolerante vereniging gebeurt het!
De familie ROJ
's Avonds waren we te gast bij de studio's van satellietzender Roj TV in Denderleeuw, een plaatsje nabij de Belgische hoofdstad. Daar waren velen van ons -inclusief ik- nog nooit geweest, dus dat werd een ervaring. Twee gebouwen vol met kantoren, de studio's en de mensen die we kennen van tv, meters aan archiefmateriaal en een komen en gaan van mensen.
Ik weet niet hoe dat bij RTL of SBS gaat, maar ondanks de hoge mate van professionaliteit, was het onmogelijk om te spreken van 'het bedrijf Roj TV'. We waren eigenlijk op bezoek bij een familie met de naam Roj.
Tijdens het eten stond iedereen, ongeacht positie, netjes in de rij; grote artiesten als Şemdîn hielpen met 'kleine werkjes' als het simpelweg brengen van opnamemateriaal naar het andere gebouw en iedereen die we tegenkwamen behandelde ons als neven en nichten die ze lange tijd niet hadden gezien.
Uitgaan
Dat was wel anders toen we na het bezoek aan Roj besloten om het Brusselse nachtleven te veroveren. De club was al uitgezocht, maar bij aankomst bleek er een besloten feest te zijn, maar gelukkig kwamen we in een andere club wel binnen en maakten we er daar een groot feest van. En dan kom je erachter dat je elkaar in een discotheek het beste leert kennen. Wat de sfeer, de muziek en -voor sommigen- een drankje al niet naar buiten kan brengen!
De volgende dag probeerden we allemaal weer 'normaal' te doen, maar iedereen had wel een kleine glimlach over van de nacht daarvoor. Iedereen wist dat we met ons optreden de geschiedenis van de dans voorgoed hadden veranderd.
De robotdans zal nooit meer hetzelfde zijn...
-------------------------
* De buddycheck was verzonnen door het bestuur om zeker ervan te zijn dat we er alle 17 nog waren. Ik wacht nog steeds op mijn prijs voor het niet één keer missen van de buddycheck.
** Ter verduidelijking, Koerdistan is landlocked en heeft geen zeeën en dus bestaan er überhaupt geen Koerdische zeevissen. Behoudens het geval van hevige assimilatiepolitieken, maar dat lijkt me zeer onwaarschijnlijk.
