Oktober ‘09
Inmiddels heeft mijn lidmaatschap bij de Koerdische Studenten Vereniging Nederland (KSVN) haar zesde jaar bereikt. Nog nooit eerder ben ik zo lang bij een vereniging betrokken geweest. In de zomer van 2007 ben ik zelfs tot de voorzitter van de vereniging gekozen. Sindsdien heb ik twee periodes van ieder ongeveer negen maanden leiding aan deze veelzijdige vereniging mogen geven. Mijn persoonlijke belevenissen zijn net zo divers als de verenging zelf en dat maakte het bestuurslidmaatschap bij KSVN zo uitdagend.
KSVN leren kennen
Tijdens de introductiedagen voor nieuwe studenten van de Universiteit Utrecht heb ik in de zomer van 2003 een aanzienlijk deel van de Utrechtse studentenverenigingen mogen bezoeken. Ik heb veel informatie verzameld, maar uiteindelijk heb ik me, behalve bij mijn eigen studievereniging, nergens bij aangemeld. Dit duurde tot op een gegeven moment een Koerdische medestudente iets over leuke en interessante bijeenkomsten van Koerdische studenten ging vertellen. Op haar voorstel hebben wij besloten om een bezoekje aan deze studenten te brengen die zich onder de paraplu van de KSVN verenigd hadden. Na mijn deelname aan een aantal leuke feesten, niet onbelangrijk voor Koerden, en een paar interessante lezingen had ik besloten om me als lid aan te melden. Doorslaggevend voor dit besluit was het vrijwillige karakter van de vereniging, dat samenging met de aanwezigheid van mensen met diverse achtergronden. Verder had het partijonafhankelijke beleid van het bestuur een enorme aantrekkingskracht.
In de zomer vergaderen
De gezelligheid, leerzaamheid en het gevoel van verbondenheid met andere Koerdische studenten heb ik altijd als een extra persoonlijke ontwikkeling en een nodige ontspanning naast mijn academische opleiding beschouwd. Met de start van mijn farmaceutische masteropleiding in september 2006 heb ik ondanks de studiedruk toch een leegte gevoeld. Het was het jaar dat het CREA-gebouw(UvA), waar KSVN momenteel gevestigd is, ging verbouwen. Door de verbouwing werden er nauwelijks activiteiten georganiseerd. Aan het einde van dat studiejaar, in juli 2007 om precies te zijn, had het toenmalige bestuur besloten om een algemene ledenvergadering (ALV) te organiseren. Na het lezen van de uitnodiging had ik mijn serieuze vraagtekens over de timing van de ALV geplaatst, want midden in de zomer een dergelijk belangrijke vergadering inplannen was voor de leden niet haalbaar. Velen zijn in de zomer immers op vakantie en hun OV-reiskaart is dan ook niet geldig. Ik had voor de zekerheid de uitnodiging in mijn mailbox bewaard, maar om eerlijk te zijn had ik toen niet de intentie om aan de ALV deel te nemen.
Koerdische feestavond in Nijmegen
In dezelfde zomer was ik naar Nijmegen gegaan om de jaarlijkse Koerdische feestavond van de vierdaagse bij te wonen. Toevallig kwam ik de toenmalige secretaris van KSVN tegen. Tijdens een gesprek over de ALV vroeg hij aan mij of ik interesse had in een bestuursfunctie. Mijn antwoord was dat ik dat niet overwogen had. Dat antwoord heeft kennelijk tot een telefoontje van de toenmalige voorzitter geleid. Na een verkennend gesprek bleek de inschatting van het bestuur en mijn bereidheid om de vereniging te gaan leiden een serieuze optie te gaan worden. Ik had beloofd om nog enkele dagen daarover goed na te denken. Gelukkig kreeg ik alle ruimte voor, maar het schokkende nieuws over het overlijden van een familielid uit Koerdistan bereikte ons. Ondanks die hectische dagen, voorafgaand aan de ALV, besloot ik toch om me voor het voorzitterschap beschikbaar te stellen. De ALV, waarbij veel leden, inclusief drie van de vier bestuursleden, door het stille jaar van KSVN en de timing afwezig waren, werd gehouden. De uitkomst van de ALV zorgde voor een grote verantwoordelijkheid op mijn schouders en diep in mijn hart voor een serieuze uitdaging. In het volgende stuk zal ik een selectie van mijn persoonlijke ervaringen als voorzitter van KSVN met de leden en lezers delen
